Een dag uit het leven als hoogsensitief persoon❤️

Gepubliceerd op 9 december 2018 20:37

In een flits gebeurt het: een trein die een heftig ongeluk krijgt. Ik voel het door mijn hele lijf, een diepe schok, de negatieve energie die eromheen hangt en ik schrik ‘zwetend’ wakker. 

Kijkend op de wekker zie ik, dat het precies 06:06 is. Toch bijzonder om altijd wakker te worden met een dubbel getal op de klok. Mijn wekker zou binnen 9 minuten af zijn gegaan, dus ik besluit om op te staan. De hele droom, de energie hangt nog steeds in mijn systeem. Alsof ik niet ‘hier’ ben, maar nog in de droom aanwezig ben.

Na het ontbijt doe ik iedere ochtend een zogenoemde ‘grondingsmeditatie’ om mijn dag ‘stevig’ te kunnen beginnen. Ik voel mijn voeten, mijn benen, mijn buik, mijn armen etc. Ik visualiseer wortels die vanuit mijn stuitje en mijn voeten de grond in gaan. Vanuit de aarde komt er energie omhoog die door mijn hele lichaam stroomt en mij weer kracht geeft. Terwijl ik het visualiseer voel ik het écht stromen en het effect is direct merkbaar, want ik voel mij direct ‘wakkerder’ en ‘aanwezig’ in mijn lichaam. Tijdens het douchen visualiseer ik nog even dat de hele energie van de droom van mij wordt afgespoeld, anders blijft dit de hele dag in mijn systeem ‘hangen’.

Ik stap de bus in (onderweg naar het werk) en veel hspers zullen zich vast herkennen in het feit, dat hier veel ‘prikkels’ aanwezig zijn. In de stem van de buschauffeur voel ik een ‘verdrietige toon’. Wat zal er met hem zijn? Onderweg naar mijn stoel valt het ‘felle licht’ op. Alsof je amper je ogen open kan houden. Er zit een meisje ‘wazig’ uit het raam te staren, een oud stelletje met een hoop ‘bagage’ in hun energieveld, een groepje jongens die een ‘iets te grote aura’ hebben en heel dominant aanwezig zijn en een oude vrouw met ‘prachtige ogen’. Het laatste voelt ‘veilig’ en ik besluit om naast haar te gaan zitten. Ik probeer niet meer teveel te focussen op alles wat er zich in de bus afspeelt en besluit om naar buiten te kijken. ‘Wat is het toch mooi om te zien hoe de zon dwars door de bomen schijnt’.

De oude vrouw merkt waarschijnlijk mijn ‘inwendige glimlach’ op en zegt: ‘Wat een lekker weer he!’. Ze blijft heel vriendelijk naar mij glimlachen met twinkelingen in haar ogen. Die vrouw heeft echt een oude ziel en ik voel dat zij ook méér voelt (net als ik). Ik sta op, waarna ik naar de deuren toe loop. ‘Fijne, zonnige dag vandaag!’ roept de oude vrouw. Ik stap de bus uit en stap precies op een mooi, spier wit veertje. Het voelt als een ‘klein knipoogje van ‘boven’, altijd leuk van die ‘kleine geluksmomentjes’.

Op het werk aangekomen gaat er nog vanalles door mijn hoofd: De nachtmerrie, De mensen uit de bus, een verdrietige energie (het zal vast van de buschauffeur zijn) en de oude vrouw (wat een lief mens). Ik voel dat ik alles blijf herhalen in mijn hoofd en daardoor niet helemaal kan concentreren op ‘het nu’. ‘Goedemorgen Sandy!’ Zegt een collega. ‘Oh uhm, goedemorgen!’ roep ik terug. Een paar uur later voel ik aan de energie van de kinderen dat zij ‘overprikkeld’ zijn, dus ik ga lekker met hen naar buiten om even te rennen. Ik voel aan de energie van een jongetje, dat hij niet lekker in zijn fel zit en ik probeer hem op te vrolijken door met hem ‘bellen te gaan blazen’. Het jongetje lacht en is weer helemaal blij! ‘Altijd van die spontane acties van Sandy, nu loopt mijn hele planning in de war’ hoor ik een collega zeggen. 

Een paar uur later huilt er iemand ‘ontroostbaar’ op de groep. Ik voel aan zijn energie, dat hij zich ‘onveilig voelt op aarde’ door een zware bevalling. Het donkere hoekje in de slaapkamer vindt hij ‘niet prettig’. Niemand snapt wat er met hem aan de hand is. Hij heeft goed gedronken, een schone luier gehad, we hebben hem geknuffeld etc. Er komt een collega binnen en roept: ‘hij huilt altijd zoveel he’. ‘Ja, dat komt omdat hij teveel wordt verwend!’. Messteek! Auw! Ik zeg heel voorzichtig: ‘misschien voelt hij wel dingen?’. ‘Nee hoor, dit heeft hij altijd. Dat is gewoon koppigheid’. Auw! Messteek! Zo voelen dat soort woorden altijd aan. 

Een paar uur later begint hij in zijn oogjes te wrijven. ‘Volgens mij wordt hij moe, ik ga hem even naar bedje brengen’. Ik leg hem in een ander bedje neer en maak crickel bewegingen over zijn hoofdje tot zijn oogjes zachtjes dicht gaan. Hij slaapt! ‘Ik heb echt respect voor jouw geduld Sandy, zegt een collega’. En bedenk mij, dat ik niets bijzonders heb gedaan, enkel hem uit het ‘donkere hoek van de slaapkamer’ heb weg gehaald. Als ik dat zou zeggen, zouden ze mij vast ‘voor gek’ verklaren, dus ik knik maar gewoon. 

In de pauze merk ik op dat het een grote chaos is in mijn hoofd en in mijn energieveld. Alles van vanmorgen hangt er nog, maar ook het jongetje van vanmorgen en het angstige kindje die niet wilde slapen, de harde steekwoorden van collega’s, het licht, alle geluiden etc. Een paar collega’s zijn flink met elkaar aan het lachen en ik trek mij gewoon even terug. Ik moet echt even mijn energieveld opschonen voor ik ‘overspoeld raak’. Ik visualiseer dat alle opgedane energie via mijn wortels de aarde in stromen. Wat voelt dat altijd lekker zeg! ‘Hallo Sandy! Gaat het wel goed met je?! Wat ben je chagrijnig vandaag zeg!’ En ik ben helemaal uit mijn visualisatie. ‘Oh uhm, ja, gaat goed hoor! Ik ben gewoon een beetje moe’. 

Aan het eind van de middag zie ik, dat een paar kinderen ‘aan het uitdagen’ zijn. Ik voel, dat ze er een beetje ‘klaar’ mee zijn, moe zijn, verveeld en ‘gewoon’ een beetje aandacht nodig hebben. Ik besluit om lekker met hen te gaan dansen. Wat een pret, wat een vrolijkheid, wat een blijdschap op die kleine gezichtjes! Ik voel mezelf ook helemaal blij en energiek worden. 

Op de terug weg naar huis denk ik terug aan de hele dag. Alle verhalen, gesprekken, energie, gemoedstoestanden enz. gaan 10x door mijn hoofd heen. ‘Oh, kwam ik echt zo chagrijnig over, wat erg!’ Ik voel mij er niet lekker bij en app nog even een collega: ‘sorry hoor, dat ik zo chagrijnig over kwam, maar was gewoon een beetje moe vandaag. Heb leuk met je gewerkt!’. Waarom zeg ik niet gewoon dat ik hoogsensitief ben en daardoor dit soort dingen soms heb?! Waarom moet ik altijd mezelf zo ‘neerhalen’, terwijl er niets aan de hand is?! 

‘S avonds lig ik in mijn bed, lichtelijk duizelig en met een ‘vol hoofd’. Het voelt alsof je de hele dag voelsprieten uit hebt staan, alsof je alles ‘opvangt’, alsof je een spons bent die zichzelf laat vol lopen met alle prachtige dingen, maar ook de minder leuke dingen, gewoon alles wat het leven te bieden heeft. Het licht, geluiden, de sferen, maar ook de energie, de aura’s, de persoonlijkheden, de ‘knipoogjes’ vanuit het universum etc. Ik werk dan niet volgens een ‘strak schema’ en schep regelmatig verwarring bij anderen die zich daar wel aan houden, maar ik doe ALLES ik het leven puur uit intuïtie, puur uit mijn hart, puur uit mijn gevoel, puur uit wat ik op dat moment aan voel. Ik kom soms ‘chagerijnig’, ‘stil’, ‘verstrooid’ of een beetje ‘afwezig’ over, omdat ik op zo’n moment inwendig aan het werk ben. Mezelf bescherm tegen ‘alle energie’ van anderen, mezelf energetisch reinig of gewoon een beetje ‘overprikkeld’ ben. Maar ook kan ik heel uitbundig, aanwezig, energiek, intens vrolijk en gelukkig zijn. Soms zo erg, dat ik helemaal op ga in de vrolijkheid en dan juist weer ‘hyper’ en ‘overdreven enthausiast’ overkom.

Morgen moet ik vroeg opstaan, want om 9:00 ga ik met de trein naar oma toe. Ik doe nog even een slaapmeditatie om mijn hoofd leeg te maken en val rustig in slaap. 

Ik kijk op de wekker en zie dat ik mij verslapen heb! ‘Onee! Het is al 10:00!’ Ik zal het vast nodig hebben gehad. Eens even kijken hoe laat de volgende trein komt. Ik open de NS app en zie tot mijn verbazing dat er helemaal geen volgende trein rijdt. ‘Huh? Hoe kan dit nou. Dan kan ik niet naar oma toe!’ Ik lees bij storingen: ‘treinongeluk in Dalfsen’. 

Mijn hele inwendige bandje wordt ‘teruggespoeld’ naar mijn nachtmerrie van vandeweek. ‘Dit heb ik gedroomd!’ En als ik mij niet had verslapen, dan had ik de treinongeluk ‘meegemaakt’. Poeh, wat heb ik een engeltje op mijn schouder gehad zeg! Ik bel oma op om alles te vertellen en ook zij is opgelucht, dat ik niet in de betreffende trein zat. We spreken wel een andere keer af. 

Zodoende, alle ups, downs en prachtige, dagelijkse momenten uit het leven van een hoogsensitief persoon!❤️


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.