Verhaaltje...

Een spiritueel verhaal over een hartje..
Voel zelf aan of het iets voor jou is, voel je tot niets verplicht!

Er was eens een prachtig hartje. Dit hartje bestond uit pure liefde, straalde, was goed zoals het was en klopte voor eeuwig. Het voelde zich met iedereen verbonden, accepteerde alles om zich heen en hield van het "hier en nu", want dat was oneindig. Tot het hartje nieuwsgierig werd wat het allemaal zou kunnen creëren, maar daar had het hartje wel een werkplek voor nodig. Ook had het hartje vingers nodig om daar vervolgens mee te kunnen creëren.

Ondertussen speelden zich vele avonturen af op een zeer kwetsbare plek, genaamd: "aarde". Twee verliefde mensen raakten "in verwachting" en gedurende 9 maanden groeiden er een heel bijzonder "mensje" in een mensenbuik. Het hartje voelde zoveel liefde voor deze twee mensen, zoveel liefde dat het besloot om in "het kleine mensje" te gaan wonen.

Via deze weg kon het hartje nu dingen gaan creëren op aarde. Het hartje voelde zich helemaal 1 worden met het mensen kindje. In de loop der weken, maanden jaren kon het hartje het lichaampje steeds beter bedienen. Hij kon de vingers bewegen, tenen bewegen, kruipen, staan, lopen, brabbelen, huilen, praten. Ook kon het hartje nu niet alleen maar voelen, maar ook steeds beter met de 2 ogen kijken! Eerst nog een beetje wazig, maar het hartje werd er steeds beter in.

Tot het hartje groot genoeg was om eindelijk dingen te gaan creëren. Maar nu was het hartje zo goed versmolten met het lichaampje, dat het helemaal vergeten was waarom hij nu eigenlijk op deze plek wilde gaan wonen. Hij was helemaal op aarde ingeburgerd: stond om 6 uur op, ging naar zijn werk, ging om 12 uur lunchen, kwam rond 17.00 weer thuis, ging weer eten, sprak 's avonds met vrienden af, ging naar bed en zo duurde deze cyclus voort. Allerlei gedachtes kwamen dagelijks voorbij en gingen weer weg. "waarom denk ik dit allemaal dacht het hartje?" Het hartje had gevoelens die hij nooit gekend heeft: het kon oordelen, het kon van mensen houden, maar er ook erg boos op worden, het kon een mening vormen over alles in deze wereld, het kon huilen, het kon eindeloos piekeren over dagelijkse zaken die hier op aarde afspeelden. Het hartje snapte er eigenlijk niets meer van hoe het leven hier werkte. Ze zeggen namelijk dat je hier "geboren" wordt, steeds ouder wordt en weer "dood" gaat. Iedereen hier op aarde is zijn hele leven bezig met antwoorden zoeken, want het is ineens allemaal zo onduidelijk "wat is toch de dood?" Het hartje accepteerde het leven zoals het er hier op aarde aan toe gaat en leefde gewoon zijn leven, zoals (bijna) iedereen hier dat deed.

Het hartje werd ouder en ouder en heel soms voelde het hartje "een apart gevoel". Net alsof het hartje ergens, diep van binnen "wist" dat er meer was dan alleen het leven hier op aarde. Net alsof het hartje zich begon te herinneren waar het werkelijk voor gekomen was, dat het überhaupt ergens vandaan kwam. Het lichaampje waar het hartje in woonde takelde langzaam steeds verder af en uiteindelijk stopte het hart met kloppen. Uiteraard waren de mensen erg verdrietig om zijn "dood" en begroeven het lichaam.

Maar ineens.. voelde het hartje weer pure liefde, het oordeelde niet meer, het was niet meer boos, het had geen pijn meer, het voelde zich weer met iedereen verbonden en eindelijk snapte het hartje het! Het hartje kon zich nu ineens herinneren, dat hij het niet was die oordeelde, dat hij het niet was die gemeen wilde doen tegen andere mensen, dat hij het niet was die uren kon piekeren, dat hij het echt niet was, maar dat al die tijd het lichaampje waar hij in woonde dat allemaal deed. Het hartje was gewoon eeuwig voortlevende liefde en was dat even helemaal vergeten op aarde.

Nu het hartje dit weer wist, herinnerde het hartje ook weer dat "de aarde" gewoon een plek is om te creëeren, om je dromen waar te maken, om de prachtige natuur te kunnen beleven door middel van verschillende zintuigen. Om gewoon er "te zijn", gewoon in het "hier en nu" en alles te accepteren wat komt en gaat. Het hartje wist nu ook dat gedachten gewoon maar beelden zijn die het lichaam soms even "maakt", je hoeft ze niet serieus te nemen, je kunt ze gewoon laten komen en gaan. Het hartje begreep nu dat hij naar de aarde moest gaan om 100 jaar te mogen "leren" en "spelen" en na die 100 jaar weer even tot rust mocht komen, om vervolgens weer "gezellig" naar de aarde toe te gaan voor een tijdje. Op aarde noemde ze dat een soortgelijk iets, namelijk: een vakantie.

De aarde is dus eigenlijk gewoon een soort vakantieoord, een soort speeltuin waar alle prachtige, eeuwig levende hartjes even naar toe kunnen gaan om te leren, te creëren en te spelen. Helaas is de voorwaarde wel dat alle mensen op aarde dit helemaal vergeten zijn! Ze hebben allemaal negativiteit gecreëerd en nemen alle zaken op aarde veel te serieus. Ze zijn vergeten dat ze mogen spelen, dat ze mogen ervaren en beleven, dat ze niet hoeven te vechten tegen dat wat er zich allemaal aan dient, dat alles gewoon komt en weer gaat, dat iedereen het leven echt aan kan, want iedereen mag zijn eigen missie hier voltooien. En als de mensen gaan vechten tegen deze lessen, dan wordt het lichaam onrustig en wil het lichaam allerlei boodschappen afgeven aan alle hartjes, maar als deze hartjes hier niet naar luisteren, zullen ze ziek worden, gewoon weer even wakker geschud te worden.

Het hartje was zo ontzettend blij, dat hij dit allemaal wist en had weer zin om terug te keren naar "aarde". Het koos twee ouders uit, waar hij bij paste en werd opnieuw in een mooi mensenlichaampje geboren. Weer was hij even kwijt waar hij voor gekomen was, maar deze keer ontdekte hij dat er allerlei manieren waren om zich weer te herinneren wie hij werkelijk was, namelijk een prachtig hartje, die gewoon tijdelijk in dit lichaampje woonde. Met deze kennis kon hij nu voluit van het leven op aarde genieten. Alles werd hem ineens zo duidelijk. Het hartje bleef in contact met zijn ware zelf en nam de gedachten en gevoelens van het lichaampje niet meer zo serieus. Hij genoot iedere dag van alle lessen die er op zijn pad kwamen, doorvoelde ze en voltooide ze. Hij maakte zich niet meer zo druk om alle negatieve zaken en mensen die hem pijn wilden doen, want hij wist wel "beter". Hij wist: alle mensen zijn eeuwig levende, prachtige hartjes.

Geschreven vanuit een liefdevol hart.